قانون مدنی

- اقرار عبارت از اخبار به حقی است برای غیر بر ضرر خود.

- اقرار واقع می‌شود به هر لفظی که دلالت بر آن نماید.

- اشاره شخص لال که صریحاً حاکی از اقرار باشد صحیح است.

- اقرار کننده باید بالغ و عاقل و قاصد و مختار باشد بنابراین اقرار صغیر و مجنون در حال دیوانگی و غیر‌قاصد و مکره مؤثر نیست.

- اقرار سفیه در امور مالی مؤثر نیست.

- اقرار مفلس و ورشکسته نسبت به اموال خود بر ضرر دیان نافذ نیست.

- اقرار مدعی افلاس و ورشکستگی در امور راجعه به اموال خود به ملاحظه حفظ حقوق دیگران منشا اثر نمی‌شود تا افلاس یا عدم افلاس او معین گردد.

- در مقرٌله اهلیت شرط نیست لیکن برحسب قانون باید بتواند دارای آنچه که به نفع او اقرار شده است بشود.

- اقرار به نفع متوفی درباره ورثه او مؤثر خواهد بود.

- اقرار معلق مؤثر نیست.

- اقرار به امری که عقلا یا عادتاً ممکن نباشد و یا برحسب قانون صحیح نیست اثری ندارد.

- اقرار برای حمل در صورتی مؤثر است که زنده متولد شود.

- مقرٌله اگر به کلی مجهول باشد اقرار اثری ندارد و اگر فی‌الجمله معلوم باشد مثل اقرار برای یکی از دو نفر معین صحیح است.

- در صحت اقرار تصدیق مقرٌله شرط نیست لیکن اگر مفاد اقرار را تکذیب کند اقرار مزبور در حق او اثری نخواهد داشت.

- اقرار به نسبت در صورتی صحیح است که اولاً تحقق نسب برحسب عادت و قانون ممکن باشد ثانیاً کسی که به نسب او اقرار شده تصدیق کند مگر در مورد صغیری که اقرار بر فرزندی او شده به شرط آ‌ن‌که منازعی در پیش نباشد.

– اختلاف مقر و مقرٌله در سبب اقرار مانع صحت اقرار نیست. باب دوم- در آثار اقرار

- هر کس اقرار به حقی برای غیر کند ملزم به اقرار خود خواهد بود.

- اگر کذب اقرار نزد حاکم ثابت شود آن اقرار اثری نخواهد داشت.

- انکار بعد از اقرار مسموع نیست لیکن اگر مقر ادعا کند که اقرار او فاسد یا مبنی بر اشتباه یا غلط بوده شنیده می‌شود و همچنین است درصورتی‌که برای اقرار خود عذری ذکر کند که قابل‌قبول باشد مثل اینکه بگوید اقرار به گرفتن وجه در مقابل سند یا حواله بوده که وصول نشده لیکن دعاوی مذکوره مادامی که اثبات نشده مضر به اقرار نیست.

- اقرار هر کس فقط نسبت به خود آن شخص و قائم‌مقام او نافذ است و در حق دیگری نافذ نیست مگر در موردی که قانون آن را ملزم قرار داده باشد.

- اقرار شفاهی واقع در خارج از محکمه را در صورتی می‌توان به شهادت شهود اثبات کرد که اصل دعوی به شهادت شهود قابل‌اثبات باشد و یا ادله و قرائنی بر وقوع اقرار موجود باشد.

- اقرار کتبی در حکم اقرار شفاهی است.

- قید دین در دفتر تجار به منزله اقرار کتبی است.

- اگر موضوع اقرار در محکمه مقید به قید یا وصفی باشد مقرٌله نمی‌تواند آن را تجزیه کرده از قسمتی از آ‌ن‌که به نفع او است بر ضرر مقر استفاده نماید و از جزء دیگران صرف‌نظر کند.

- اگر اقرار دارای دو جز مختلف اثر باشد که ارتباط تامی با یکدیگر داشته باشند مثل اینکه مدعی‌علیه اقرار به اخذ وجه از مدعی نموده و مدعی رد شود مطابق ماده ۱۱۳۴ اقدام خواهد شد. کتاب دوم- در اسناد

- سند عبارت است از هر نوشته که در مقام دعوی یا دفاع قابل استناد باشد.

- شهادت‌نامه سند محسوب نمی‌شود و فقط اعتبار شهادت را خواهد داشت.

- سند بر دو نوع است. رسمی و عادی

- اسنادی که در اداره ثبت اسناد و املاک و یا دفتر اسناد رسمی یا در نزد سایر مأمورین رسمی در حدود صلاحیت آن‌ها و بر طبق مقررات قانونی تنظیم شده باشند رسمی است.

- مفاد سند در صورتی معتبر است که مخالف قوانین نباشد.