ـ یک کمیسیون مصالحه بر اساس درخواست یکی از دو طرف اختلاف ایجاد خواهد شد. غیر از مواردی که دو طرف اختلاف به گونه دیگری توافق کند، کمیسیون باید مرکب از پنج عضو باشد که دو تن از آنها توسط هر یک از دو طرف مربوط منصوب میشوند و اعضاء بطور مشترک رئیس آن را انتخاب میکنند.
– در اختلافاتی که بیش از دو طرف در آن مطرح میباشند، طرفهایی که دارای منافع واحد هستند، باید به طور مشترک و با توافق یکدیگراعضای خود را در کمیسیون خود انتخاب کنند. هر گاه دو یا چند طرف منافع مجزایی دارند یا در مورد وجوه منافع یکسان دچار اختلاف هستند،میتوانند اعضایشان را بطور مجرا انتخاب کنند.
ـ اگر طرفهای اختلاف نتوانند ظرف دو ماه از تاریخ درخواست ایجاد یک کمیسیون مصالحه اعضای آن را انتخاب کنند، دبیر کل سازمان ملل متحد، در صورتی که طرف درخواستکننده بخواهد، باید در مدت دو ماه آتی این انتخاب را انجام دهد.
ـ اگر ظرف دو ماه از تاریخ انتخاب آخرین عضو کمیسیون هنوز رئیس آن منصوب نشده باشد، در صورت درخواست یکی از دو طرف، دبیر کل سازمان ملل متحد باید طی یک دوره دو ماهه وی را انتخاب کند.
ـ کمیسیون مصالحه تصمیمات خود را باید با رأی اکثریت اعضاء بگیرد.
کمیسیون تشریفات رسیدگی را باید خود تعیین کند، مگر اینکه دو طرف توافق دیگری به عمل آورده باشند، کمیسیون باید پیشنهادی را برای حل و فصل اختلاف ارایه نماید، و دو طرف اختلاف با حسن نیت آن را مورد ملاحظه قرار دهند.
ـ اختلاف در مورد صلاحیت کمیسیون مصالحه باید توسط کمیسیون مصالحه مورد بررسی و تصمیمگیری قرار گیرد.
قانون فوق مشتمل بر ماده واحده منضم به متن کنوانسیون شامل مقدمه و چهل و دو ماده و ضمائم آن در جلسه روز یکشنبه ششم خرداد ماه یکهزار و سیصد و هفتاد و پنج مجلس شورای اسلامی تصویب و در تاریخ ۱۳۷۵/۳/۱۳ به تایید شورای نگهبان رسیده است.
رئیس مجلس شورای اسلامی – علی اکبر ناطق نوری